نجواهاي عاشقانه

تو را دوست خواهم داشت ،آنچنان كه خود را

حتي اگر...

تمام عشاق را ديوانه بخواني و عشق را قصه اي بي انجام من...

تو را دوست خواهم داشت بيشتر از آنچه ،خود را ! ! !

خوارم اگر از خواري,خوارم تو مپنداري
دانم كه مرا با گل يكجا تو نگه داري
گل را تو به آن گويي كز عشق معطر شد
آن گل كه فقط گل بود در حادثه پرپر شد...
سوداي تو را دارم من از دل و از جانم
گفتند كه پيدا شو
 ديدند كه پنهانم
گفتند كه پيدا كن خود را و تو را با هم
گفتند كه پيدا هست در هر نفس آدم
پيداست و من پنهان
من در تن و او در جان
يك آن نظري كردم,در خود گذري كردم
ديدم كه نه در دوري
نزديكتر از نوري
در راه عبور از تو,من اين همه دور از تو
يك عمر نينديشم,
هيهات تو در پيشم
چشم است كه بينا نيست,
در عشق كه اينها نيست...

نه از خاکم...نه از بادم
نه دربندم...نه آزادم
نه آن ليلاترين مجنون
نه شيرينم نه فرهادم
نه از آتش...نه از سنگم
نه از رومم...نه از زنگم
فقط مثل تو غمگينم
فقط مثل تو دل تنگم
چه غمگينم*چه تنهايم
نه پنهانم*نه پيدايم
نه آرامي به شب دارم
نه اَميدي به فردايم
...چه اَميدي
...چه فردايي
اگه خوشحال اگه غمگين
چه فرقي داره تنهايي

جلوی من قدم بر ندار،

شايد نتونم دنبالت بيام.

پشت سرم راه نرو،

شايد نتونم رهرو خوبی باشم.

کنارم راه بيا و دوستم باش.

Don't
walk in front of me,
I may not follow.
Don't walk behind me,
I may not lead.
Walk beside me and

                    هر گاه در زندگي به انتها رسيدي,فقط به خورشيد   فكركن.هر بار كه غروب مي كند و به انتهاي زمين نزديك مي شود به فكر   فرداست.چون براي او غروب معنايي ندارد و هميشه در انتظار طلوع  زيباتري است كه در پيش رويش قرار دارد.تو هم امروز را فراموش كن به فردا بينديش.چون هميشه در پس هر غروبي طلوع دل انگيزي نهفته است.

سفر ...

سلام بهونه ی قشنگه من  برای زندگی

آره بازم منم ، همون دیوونه ی همیشگی

فدای مهربونیات ، چه می کنی با سرنوشت ؟

دلم برات تنگ شده بود ، این نامه رو  واست نو

حال ِ منواگه بخوای ، رنگه گـُلا ی قالیه

جای نگاهت بد جوری تو صحن ِ چشمام خالیه

ابرا همه پیشه منـَن ، اینجا هوا پر از غمه

از غصه هام هر چی بگم ، جونه خودت بازم کمه

دیشب دلم گرفته بود، رفتم کناره آسمون

فریاد زدم یا تو بیا ، یا منوپیشِت برسون

فدای تو ، نمی دونی بی تو چه دردی کشیدم

حقیقتُ واست بگم به آخره خط رسیدم

رفتی ُ من تنها شدم ،با غـُصه های زندگی

قسمت تو سفر شد ُ قسمت من آوارگی

نمی دونی چه قد دلم تنگه برای دیدنت

برای مهربونیات ، نوازشات ، خندیدنت

به خاطرت مونده یکی همیشه چشم به راهته ؟

یه قلبه تنها ُ کبود، هلاکه یک نگاهته

من می دونم همین روزا، عشقه من از یادِت می ره

بعدش خبر می دن بیا ، که داره دوستت می میره

روزات بلنده یا کوتاه  ، دوست شدی اونجا با کسی ؟

بیشتراز این منو نزار، تو غصه و دل واپسی

یه وقت منو گم نکنی تو دوده اون شهره غریب

یه سرزمینه غربته با صَد تا نیرنگو فریب

اگه واست زحمتی نیست، بر سره عهدمون بمون

منم تو رو سپُردَمت ، دسته خدای ِ مهربون

راستی دیروز بارون اومد، منو خیالت، تر شدیم

رفتیم تو قلبه آسمون، با ابرا هم سفر شدیم

تو از خودت برام بگو ، بدونه من خوش می گذره ؟

دوست داشتی من باهات بودم، یا بی من اونجا بهتره ؟

از وقتی رفتی ، تو چشام فقط شده کاسه ی خون

همش یه چشمم به دره ،چشمه دیگم به آسمون

عکسای نازنیه تو ، با چند تا گل کنارمه

یه بغضه کهنه چند روزه ، دائم در انتظارمه

تنها دلیله زندگی ، با یه غمی دوسِت دارم

داغه دلم تازه می شه ، اسمتو وقتی می برم

وقتی تو نیستی چه کنم ، با این دله بهونه گیر

مگه نگفتم چشاتو ، از چشه من هیچ وقت نگیر

دلم واست شور می زنه، این دلو بی خبر نزار

تو رو خدا با خوبيات ، تو هيچ دلی اثر نزار

فکر نکنی از راه ِ دور، دارم سفارش می کنم

به جونه تو فقط دارم ، یه قدری خواهش می کنم

اگه بخوام برات بگم، شاید بشه صَد تا کتاب

که هر صفحش قصه ی چند تا درده ُ چند تا عذاب

می گم شبا ستاره ها تا می تونن دعات کنن

نورشونو بدرغه ی پاکی ِ خنده هات کنن

یه شب تو پاییز که غمت، سر به سره دل می زاره

        "رويا"

كاش مي شد ابر ها دريا شوند            تا كه شايد خنده هاپيدا شوند

كاش مي شد غرق طوفان ميشديم       پاك همچون قطره باران مي شديم

كاش مگ آرزو ها خواب بود            در ميان اشك شب مهتاب بود

كاش مي شد كاش در شعرم نبود        كاش مي شد از شقايق ها سرود

"به اميد لحظه عشق"

                                                          هنوزم تنهاترينم توي قصه زمونه

                                     كاشكي ردپاي عشقم روي جاده ها بمونه

با صداي خشك و تشنه,خوندم از موجاي دريا

                                    جون گرفت حس قشنگي تو تن خشك درختا

بال پروازي نداشتم,اما از پرنده خوندم

                                                    توي بازي صداقت,هميشه برنده موندم

همه جا طرح قفس بود,كه من آسمون كشيدم

                                             روي بال هر ترانه ,به ستاره ها رسيدم

به اميد لحظه عشق,به اميد روز پرواز

                                                 به اميد اينكه شايد بشكنه بغض هرآواز

پشت ميله ها نبايد يادمون بره پريدن

                                              وا كنيم پنجره ها رو واسه آسمون و ديدن

صدای ریختن اشکهایم که مصداق بغض کهنه ولی

ماندگار از دست  دادنت  بود   سکوت سنگین ولی

بیرنگی مرا در هم شکست . وقتی سکوت  تنها سکوت

می تواند برای لحظه ای درد درونم را تسکین ببخشد

چه  غمگینانه است دوری از تو از چشمان زیبای آبستن

اشکت  پس در تنهایی سکوت برایم دعا کن .

زندگی دریا نیست.

         من و تو قایق و موج ؟؟!

                              دل من پژمرده

                                          قایقم رفته به زیر

                                                   پریشان به سراغ خطر خاطره هام

                             همانند تو در باد گرفتار نسیم

                     اسیر شب یلدای جنون

                   باز هم صبر ؟! 

        ولی تاریک است.....

انتها نزدیک است!

زندگي رسم خوشايندي است

زندگي بال و پري دارد با وسعت مرگ

پرشي دارد اندازه ي عشق زندگي چيزي نيست كه لب طاقچه ي عادت از ياد من وتو برود

زندگي بعد درخت است به چشم حش

"ساده فراموش "

همه میگذرند و میگویند:

«چقدر عجیب عاشق شدی!»

و من بی توجه به گفته ها

دامن چین چین آرزو می پوشم

و پولک شادی به سر میزنم

تا تو بیایی

با طنین فراموشی نبودن ها

ولی کمکم پولکها شل شدند و افتادند

و تیک تاک ثانیه های انتظار

به من فهماند

چقدر دیر است!

و دیدم که تو هرگز نمی آیی

نمی خواهم باور کنم که حالا

میان اصوات خاموش اشک

همه می گذرند . می گویند:

«چقدر ساده فراموش شدی!»

صبر خدا

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جایِ او بودم؛
همان يک لحظه اول،
که اوّل ظلم را می ديدم از مخلوقِ بی وجدان؛
جهان را با همه زيبايی و زشتی،
به روی يکدِگر، ويرانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
که در همسايه ی صدها گرسنه،

چند بزمی گرم عيش و نوش می ديدم،
نخستین نعره ی مستانه را خاموش آندم،
بر لبِ پيمانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
که می ديدم يکی عريان و لرزان؛

ديگری پوشيده از صد جامه ی رنگين؛
زمين و آسمان را،
واژگون، مستانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
نه طاعت می پذيرفتم،
نه گوش از بهراستغفارِ اين بيدادگرها تيز کرده،
پاره پاره در کفِ زاهد نمايان،
تسبیح را صد دانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
برای خاطر تنها يکی مجنونِ صحراگردِ بی سامان،
هزاران ليلی ناز آفرين را کو به کو،
آواره و ديوانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
به گردِ شمع سوزانِ دلِ عشاقِ سرگردان،
سراپایِ وجودِ بی وفا معشوق را،
پروانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
به عَرشِ کبريايی، با همه صبزِ خدايی،
تا که می ديدم عزيزِ نابجايی،

ناز بر يک ناروا کرده خواری می فروشد،
گردشِ اين چرخ را،
وارونه بی صبرانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
که می دیدم مشوّش عارف و عامی،

زبرقِ فتنه ی این علمِ عالم سوزِ مردم کش،
به جز انديشه عشق و وفا، معدوم هر فکری،
در اين دنيای پُر افسانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
چرا من جایِ او باشم؛
همين بهتر که او خود جایِ خود بنشسته و تابِ تماشایِ تمامِ زشتکاری هایِ اين مخلوق را دارد!
وگرنه من به جایِ او چو بودم،
يک نفس کی عادلانه سازشی،
با جاهل فرزانه می کردم؛
عجب صبری خدا دارد! عجب صبری خدا دارد!

مرا ببخش

مرا ببخش!

كه اين چنين آرام، با در راه كج گذاشتم؛

اين چنين ساكت،

اين چنين خاموش.

مرا ببخش!

كه نتوانستم مثل ابرهاي بهاري گريه كنم،

پاك شوم.

و مثل كودكي شوم

كه هر چه باهايش بزرگ مي شود

بال هايش كوچك و كوچكتر ميشوند.

مرا ببخش!

گهى روحم ناصاف است و زبر.

مرا ببخش!

كه هر تار گيسويم را كسي ميكشد.

مرا ببخش!

كه بوي خوش پاكي نمي دهم.

مرا ببخش!

مرا ببخش!

قول ميدهم

طغيان كنم؛

رودخانه ساكتي بودم،

قول ميدهم

جريان يابم.

و قول ميدهم

هر تار گيسويم

خير و برگترا به زمين شانه كند.

قول ميدهم

برق چشمانم را به آسمان معطوف كنم

و با زمزمه باران،پاك شوم.

و بتها را

با رعدچشمانت خرد كنم.

مرا ببخش!

مرا ببخش!

امشب می نگارم برای خویش که غریب و تنهایم! امشب می نگارم که

وقتی

فریاد برآوردم چه کسی همدم من می شود تا تنهائیم را با او قسمت کنم؟؟

فقط سکوت بود و سکوت....

و از آن زمان تنهائیم را با سکوت قسمت میکنم! امشب وجود خسته و پاییزی

ام غمگین است...و جای خالی دلم احساس می شود...

لحظه ها جان می سپارند و می میرند.... لحظه هایم پر شده از احساس

مرگ و تنهایی و سکوت...

دلم خیلی گرفته و الان نمی تونم چیزی بنویسم پس فقط یه مصرع شعر:

«دل اگر رفت شبی کاش دعایی بکنیم»

عید مبعث بر همگان مبارک.

"فرداي من"

از نگاه سبز تو آينه فرداي من

آبي چشمان تو زيبايي درياي من

مثل گلهاي غزل مثل كبوترهاي عاشق

غرق شادي مي شود با ياد تو رؤياي من

نوبهار زندگي يك فصل از لبخند توست

خنده ات را دوست دارم اي گل زيباي من

كاش مي شد زندگي را,اشك را,احساس را

هديه مي دادم به تو اي عشق بي همتاي من

دستهاي مهربانت بين ما پل مي زند

لحظه اي كه مي كشي تصويري از فرداي من

"تولد دوباره"

در موجهاي پر تلاطم زندگي قايق حصيري من در حال از هم پاشيدن بود.سر گردان بي هيچ هدفي.مي خواستم تن به موجي بي قيد بزنم كه نور فانوس دريايي وجود تو ،مرا به ساحل اميدها كشاند و من تولد دوباره ام را به تو مديونم.

"تولد دوباره"

در موجهاي پر تلاطم زندگي قايق حصيري من در حال از هم پاشيدن بود.سر گردان بي هيچ هدفي.مي خواستم تن به موجي بي قيد بزنم كه نور فانوس دريايي وجود تو ،مرا به ساحل اميدها كشاند و من تولد دوباره ام را به تو مديونم.

                 "فرداي من"

از نگاه سبز تو آينه فرداي من

آبي چشمان تو زيبايي درياي من

مثل گلهاي غزل مثل كبوترهاي عاشق

غرق شادي مي شود با ياد تو رؤياي من

نوبهار زندگي يك فصل از لبخند توست

خنده ات را دوست دارم اي گل زيباي من

كاش مي شد زندگي را,اشك را,احساس را

هديه مي دادم به تو اي عشق بي همتاي من

دستهاي مهربانت بين ما پل مي زند

لحظه اي كه مي كشي تصويري از فرداي من

                 "فرداي من"

از نگاه سبز تو آينه فرداي من

آبي چشمان تو زيبايي درياي من

مثل گلهاي غزل مثل كبوترهاي عاشق

غرق شادي مي شود با ياد تو رؤياي من

نوبهار زندگي يك فصل از لبخند توست

خنده ات را دوست دارم اي گل زيباي من

كاش مي شد زندگي را,اشك را,احساس را

هديه مي دادم به تو اي عشق بي همتاي من

دستهاي مهربانت بين ما پل مي زند

لحظه اي كه مي كشي تصويري از فرداي من

و بعد از رفتنت"

شبي از پشت يك تنهايي نمناك و باراني,ترا با لهجه گلهاي نيلوفر صدا كردم.

تمام شب براي با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم

ترا از بين گلهايي كه در تنهاييم روييد,با حسرت جدا كردم

و تو در پاسخ ابي ترين موج تمناي دلم گفتي

دلم حيران وسرگردان چشماني است رويايي

و من تنها براي ديدن زيبايي آن چشم

تورا در دشتي از تنهايي و حسرت رها كردم

همين بود آخرين حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگين

حريم چشمهايم را بروي اشكي از جنس غروب ساكت و نارنجي خورشيد

وا كردم

نميدانم چرا رفتي

و تو بي آنكه فكر غربت چشمان من باشي

نميدانم كجا,تا كي,براي چه,

و بعد از رفتنت يك قلب دريايي ترك برداشت

و گنجشكي كه هر روز از كنار پنجره با مهرباني دانه برميداشت

تمام بالهايش غرق در اندوه غربت شد

كسي حس كرد من بس تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

كسي فهميد تو نام مرا او ياد خواهي برد

و من با آنكه ميدانم تو هرگز ياد من را با عبور خود نخواهي برد

برگرد!

ببين كه سرنوشت انتظار من چه خواهد شد.

كسي از پشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت:

تو هم در پاسخ اين بي وفاييها بكو در راه عشق و انتخاب آن خطا كردم

و من در اوج پاييزي ترين ويراني يك دل

نميدانم چرا؟شايد به رسم و عادت پروانگيمان باز

براي شادي و خوش بختي باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم.