آنان کجایند

که هر روز

به لبخندی عمیق

میهمانم می کردند

و مرا با زوزه ی شبانه تنهایی

رها می ساختند...

یک موی پوسیده شان

به هزاران تن از عنکبوت های امروز می ارزد

که خلوتم را

به بهایی ناچیز

به هرزگی نگاه و نفس می ب

 رند...

دلم به سوى بهار پَر مى كشد
به سوى سپيدى ونور.
حياط، خيسِ شكوفه است
و گنجشكان، خوشحال مى خوانند.
در اين ترانه و شادى
سهيم باش
در اين سپيدى و آرامش.
زلالِ نور، چكه چكه مى تراود
خانه سرشار است،
باغچه مى خواند...
به فكرِ بوته ى كوچك باش
به فكرِ شاخه ى نورس.
دلم به سوى بهار، پر مى كشد
به سوى سپيدى و نور...

اینم یه شعر از شاملو

طرف ما شب نیست

صدا با سکوت آشتی نمی کند

کلمات انتظار می کشند

من با تو تنها نسیتم . هیچ کس با هیچ کس تنها نسیت

شب از ستاره ها تنها تر است

چخماقها کنار فتیله بی طاقتند

خشم کوچه در مشت توست

در لبان تو ٬ شعر روشن صیقل می خورد

من تو را دوست می دارم ٬ و شب از ظلمت خود وحشت می کند....

"همیشه به یاد داشته باش فراموش کنی آنچه را که موجب اندوهگینیت می شود ٬اما هرگز فراموش مکن به یاد داشته باشی آنچه شادمانت می کند ...

و عشق تنها عشق مرا به وسعت اندوه زندگی ها برد مرا رساند به امکان پرنده شدن.

ــ دچار یعنی

ــ         عاشق

و فکر کن چه تنهاست اگر که ماهی کوچک دچار آبی دریای بیکران باشد.                                           

ــ خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند و دست منبسط نور روی شانه ی آن هاست.

ــ نه وصل ممکن نیست .همیشه فاصله ای هست.

اگر چه آب بالش خوبی است برای خواب دل آویز و ترد نیلوفر همیشه فاصله ای هست.

دچار باید بود وگرنه زمزوه ی حیرت میان دو حرف حرام خواهد شد

و عشق سفر به روشنی اهتزاز اشیاست.

و عشق صدای فاصله هاست

صدای فاصله هایی که...

_ غرق ابهامند

_ نه! صدای فاصله هایی که مثل نقره تمیزند و با شنیدن یک هیچ می شوند کدر.

همیشه عاشق تنهاست!

"سپهری"

بخوان ققنوس،بخوان ای یاور من

 نمیخواهم  دگر  این  پیکر   و  تن

 نمی خواهم  دگر ماندن در این دیر

 که  بوی  لاشه ی  افیون  دهد غیر

 بخوان    با   نام   گیسو های  آتش

 بمان   در  سینه  ام ، این جای آتش

 تو   دانی  دیگران   افسونه   کارند

 چنان خوش خط وخالند اینکه مارند

 تو میدانی ریا کاری چه سان است

 برای دیگران چون سفره نان است

 نمی دانی که  می خوانی چنین شاد

 اگر  ماندن  در  این  دنیا  مگو  باد

 بگو ققنوس کجا ماندن صواب است

 که افسون جای ماندن بست بر بست

 تو   ققنوس   از   درون    آتش  آیی

 نداری   غیر   آتش     هیچ     جایی

 بیا من را ببر با خود به گرما

 نشاید ماندنم غیر از همانجا

من از بی کسی های بی انتها

میان  حریقی  ز  هذیان و  تب

به دنبال دستی پر  از سادگی

تو  را یافتم  در  نفسها ی شب

برای  عبور  از  دل  بی کسی

شدی تکیه گاهم ، شدی مرهمم

تو را خواستم ، شک نکردم  به  عشق

اگرچه پر از آیه های  غمم

غریبی  مکن با من شب  زده

مرا با خودت تا  به  رویا ببر

کمک  کن  که بگذارم  این  بغض  را

کنارت ،  برای ابد پشت  سر

زمانی  که  غمگین ترین  می شوم

پر  از  بی  پناهی  شبیه  غروب

برایم  تویی  فرصت  زندگی

تویی  بهترین  فصل  یلدای  خوب

برای  بریده  نفس های  من

برای قدم های  لرزان  من

تویی  فاتح  مرز  دلواپسی

تویی  حرف آغاز  و پایان  من

جهان آلوده خواب است

فرو بسته است وحشت در به روي هر تپش، هر بانگ

چنان كه من به روي خويش

در اين خلوت كه نقش دلپذيرش نيست

و ديوارش فرو مي خواندم در گوش:

ميان اين همه انگار

چه پنهان رنگ ها دارد فريب زيست!

***

شب از وحشت گرانبار است.

جهان آلوده خواب است و من در وهم خود بيدار:

چه ديگر طرح مي ريزد فريب زيست

در اين خلوت كه حيرت نقش ديوار است؟

آن گاه که.....

   ضربه های تیشه ی زندگی را

      بر ریشه ی آرزوهایت حس می کنی

به خاطر بیاورکه.....

   زیبایی شهاب ها

   از شکستن قلب ستارگان است!!!!

                             و روزگار نمی گذرد
 توقف ثانیه ها به روی زمان زجر شکنجه آورتر
 و عبور آرام و سرد لبخندها
 از روی گونه ها
                  دروغی ست دل انگیز برای اجساد
 و مردمک بی حرکت من
 برای دیدن لبخندی
 از دیوار کاغذی کتاب ها نمیگذرد
 تنها صدای دستگاه چاپ
                            از سپیدی کاغذ به گوش می رسد
 لحظه ای برای فرو ریختن ستون کتاب های بی روح دروغی کافیست
                                                 اما زمان کش می آید همچنان که

سایه ها!

به خاطر داشته باشید کسی به سگ مرده لگد نمی زند!همانطور که اشخاص پست و فرومایه از عیوب و خطاهای اشخاص بزرگ لذت فراوانی می برند!

تشویش روزی که نیامده است بر امروز میافزای و قلبت را از اندوه گذشته آکنده مساز! که تو را از آمادگی برای آینده باز می دارد.

دشت دیریست که در دست خزان بنشسته است          

زندگی را بنگر دل نگران بنشسته است

خاطراتی که تو از باغ و بهاران داری         

اینک اینجا همه پنهان و نهان بنشسته است

امواج خروشان سطح اقیانوس هرگز آرامش اعماق آن را به هم نمی زند. همانگونه که کسی که متکی به حقایق بزرگ و معنوی است از تغییرات و فراز و نشیبهای زندگی دستخوش تشویش و نگرانی نخواهد شد!

آنکس که به کار خویش اندیشه نکرد                

راهی بگرفت و عقل را پیشه نکرد

در باغ امید، هر نهالی بنشاند

ید و نگشخشکت خرم و ریشه نکرد

"  روي  گل سرخ بشينه  "

         شنيدم كه چون قوي زيبا بميرد 

           فريبنده زاد و فريبا بميرد

                 شب مرگ تنها نشيند به موجي                   

         رود گوشه اي دور و تنها بميرد

                در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب         

                        كه خود در ميان  غزلها   بميرد

                                 گروهي برانند كين مرغ شيدا   

                        كجا عاشقي كرد انجا بميرد

                        شب مرگ از بيم انجا شتابد                        

                             كه از مرگ غافل شود تا بميرد

                     من اين نكته گيرم كه باور نكردم                  

                 نديدم كه قويي به صحرا بميرد

       چو روزي ز اغوش دريا بر امد                  

              شبي هم در اغوش دريا بميرد

    تو درياي من بودي اغوش باز كن              

 كه مي خواهد اين قوي زيبابميرد

 و گل همان گل است
 كسي كه هديه فرستاد همان مسافر نيست
 مسافري كه حوصله مي كردي از حديث سفرهايش
و با دهانش ، حلقه هاي نوازش
 به انگشت التماس تو مي بخشيد
 و گل همان گل است ، ولي اين بار
 رفيق بي فاصله اي هديه مي هد
 كه سرگذشتش بي ماجراست
چراغ همسايه در آن طرف كوچه
 به شيشه هاي تو چشمك زد
 و تو همان تويي
فقط زمستان نيست
 كه در برودت آن فرصت مقايسه نداشته باشي
 و هديه را
 بدون رقابت ، بدون سبقت ، بدون شك
بپذيري

چه زندانها برایت کشیده ام

وچه زندانها خواهم کشید

وچه شکن

جه ها تحمل کرده ام

خدایا  به  خاطر  اینکه  هرگز  تنهایم  نمی گذاری از تو سپاسگذارم!

خدایا  به  خاطر  اینکه هر گاه  در  جاده  زندگی  قدم هایم  اندکی  از  راه  راست

سست  می شود ، تو  با  تلنگری  به  راهم  می آوری ، از تو سپاسگذارم!

خدایا ! ممنونم  که  هر  زمان  که  تو را از  یاد  برده  و  حضور  سبزت را در کنارم

فراموش  کرده ام  با  نازل  کردن  بلایی  کوچک  مرا  متوجه  خود  ساخته ای

تا به یاد آورم که  در  برابر  اراده  بی انتهایت  ،  هیچ  چیز  تاب ایستادگی  ندارد!

خدایا ! با  اینکه گناه  کرده ام  ناسپاسی ، نموده ام ، حتی  گاهی از رحمت

بیکرانت  نا امید  شده ام و  بنده  خوبی برایت  نبوده ام ، اما  تو  مهربان

هر زمان که  در  مانده  از  همه چیز و همه کس  شده ام ، باز  هم

با  آغوش  باز پذیرایم  بوده ای و در  نهایت بزرگواری ،حمایتم  کرده ای!

به  راستی ای پروردگار زیبا و مهربان  در برابر این  همه  لطف و بخشندگی  تو ،

چه  می توانم  بگویم!؟

تو  خود نیک  میدانی  که  بنده ات  جز  چیزهایی  که تو  به  او  بخشیده ای در چنته

ندارد، پس  تمنا  دارم در  یافتن  راه  درست زندگی و به دست آوردن شادمانی، عشق ، آرامش و سعادت حقیقی  یاریم  کنی ،چرا که بدون  تو  هیچ  ندارم و با  تو

از همگان  بی نیازم.

خدای  من ، می دانم که با این همه ،تو باز  هم مرا  دوست  داری و

همیشه و در هر لحظه مواظبم  هستی ، زیرا این  حدیث  قدسی ات

همواره در ذهنم  طنین می افکند :

" اگر  آنان  که از  من  روی  بر تافتند ،  می دانستند  که  چقدر مشتاق  دیدارشان  هستم،  هر آینه  از  شوق  جان  می سپردند."

کاش هیچکس تنها نبود

کاش دیدنت رویا نبود

گفته بودی می مانم ولی

رفتی و گفتی که اینجا جا نبود

من دعا کردم برای بازگشت

دستهای تو ولی بالا نبود

یک نفر آمد صدایم کرد و رفت

با صدایش آشنایم کرد و رفت

پشت پرچین شقایق که رسید

ناگهان تنها رهایم کرد و رفت 

پاييز اومد با تمام رنگهاش با تمام زيباييهاش . خيلي آروم تو شهر قدم گذاشت. پاييز اومد، پاييزي كه دوست داشتني بود. پاييزي كه تموم رنگهاش خاطره بود ، اما اينبار تنها اومد، تنهاي تنها ، انگار ميدونست نميتونم صداي قدمهاش رو تو كوچه پس كوچه هاي دلم تحمل كنم، ميدونست نمي تونم صداي خش خش برگهاي زرد و بي گناه آرزوهام رو زير پاهاي وحشيش بشنوم . پاييز اومد و باز از اين همه رنگ دلم گرفته. كاش پاييز همونطور كه نگاهت رو از من گرفت مي تونست يادت رو هم از من بگيره . كاش جاي آرزوها خرمن خاطراتم خاكستر ميشد، كاش بناي عظيم غرورم را با نگاهي ويران نميكردم كه حالا زير اين آسمون خاكستري بر سر خرابه هاش اشك حسرت ببارم . حالا كه تو اينطور سر جنگ داري به كي تكيه كنم . حالا كه سكوت مهمون تنهاييم شده ، چطور بگم داري اشتباه ميكني . ديگه اشك هم قدرت برداشتن اين بغض سنگين رو نداره . اين روزها حتي خاطرات خوش هم به دلم زخم ميزنند ... . و تو ... .تو كه هنوز نتونستم دلم رو از نگاهت پس بگيرم. تو كه از همه چيز بي خبري و فقط  دلم رو زخم ميزني ، تو كه... .كاش ميتونستم يه دل سنگي مثل آدمكهاي ديگه داشته باشم تا جاي خالي دلم رو حس نميكردم، اونوقت مي تونستم حرفهات رو قبول كنم اونوقت ديگه به خواست تو عذاب نمي كشيدم. اگه تو منو لايق عذاب ميدوني حرفي ندارم .گاهي شك ميكنم اوني كه نگاهش خورشيد آسمونم بود اوني كه كلامش آرامش دنياي من بود تو بودي ؟؟؟پس چرا حالا... . حالا بيشتر از هر چيز منتظر بارونم تا هق هقم رو پشت هق هق ِاشكهاش پنهون كنم. حالا من يه پاييز واقعي ميخوام تا با اشكهاش تموم پيكرم رو  بپوشونه اونوقت من و پاييز يكي مي شيم، مست از بوي خاك بارون خورده و خيره به كوچه هايي كه تك و تنها زير اشكهامون تو سياهي شب گم ميشن :

كاش چون پاييز بودم ... كاش چون پاييز بودم
كاش چون پاييز خاموش و ملال انگيز بودم
برگهاي آرزوهايم يكايك زرد ميشد
آفتاب ديدگانم سرد ميشد
آسمان سينه ام پر درد مي شد
ناگهان طوفان اندوهي به جانم چنگ ميزد
اشكهايم همچو باران
دامنم را رنگ مي زد
وه ... چه زيبا بود اگر پاييز بودم
وحشي و پر شور و رنگ آميز بودم
شاعري در چشم من مي خواند ...شعري آسماني
در كنار قلب عاشق شعله ميزد
در شرار آتش دردي نهاني
نغمه من ...
همچو آواي نسيم پر شكسته
عطر غم مي ريخت بر دلهاي خسته
پيش رويم
چهره تلخ زمستاني جواني
پشت سر :                                         
آشوب تابستان عشقي ناگهاني
سينه ام                       
منزلگه اندوه و درد و بدگماني                                            
كاش چون پاييز بودم ... كاش چون پايز بودم ...

خوب ميدونم اين حرفها ديگه بيهوده ست . مي دونم ديگه هيچ وقت نمي تونم تو شهر چشمات قدم بزارم . كاش مي دونستي رفتنم رو نمي خواستم . كاش همون وقت كه هنوز مسافر شهر چشمات نشده بودم چشمات رو به روم مي بستي . كاش همون وقت كه لبخند رو گوشه ي لبات ديدم چشمهام رو مي بستم . حالا چه كنم با اين دل كه آسمونش هميشه باروني ميشه.اين گريه ها و اين بغض هميشگي  ديگه برام شده عادت . دل كندم از شهري كه مال من نبود ،رفتم كه تو سياهي شبها گم شم ، رفتم كه خيال همه رو راحت كنم ، رفتم كه ديگه هيچ وقت نباشم ، رفتم كه ديگه هيچ وقت دل مهربونت رو زخم نزنن . بايد مي رفتم ،راهي جز رفتن باقي نمونده. بودنم فرياد خاموشي بود كه فقط بغض و اشك به من هديه داد . حالا  تك و تنها تو خزوني كه زودتر از هميشه به دلم پا گذاشته به گلهاي حسرت كه از زير برگهاي خشك و زرد آرزوهام  سر در آوردن خيره ميشم . من اولين رهگذر اين جاده نبودم و آخرين هم نشدم ، ثانيه ها رد پاها رو پاك ميكنند  طوري كه انگار هرگز كسي از اين جاده گذر نكرده . ..

         عشق مرگ نیست

             زندگی است

             سخت نیست

           عین سادگیست

عشق عاشقانه های باد و گندم است

       اولین پناهگاه کودکی

     اولین پناهگاه آدم است

    آخرین پناهگاه آدم است

 یا مسیح در درون مریم است

   اين چشم ها در پي طلوعي است 
         که از آسمان دل پرتو افکند
          اين دست ها پي نوري ست
                            اين عابران سر به گريبان هر روزه
                                                             دستان بي خيالي شان را
                                                                               از جيب هاي روزمرگي برون آورده اند

                      و من با تو مي گويم
                                       اين دست ها در پي نوري ست
                                                                         تا شب را
                                                                                  رد خون را
                                                                                        درد بي پناهي جان ها را
                                                                                                          نقطه ي پايان گردد
 باور کن اين دستها در پي نوري ست
                                     يک نور پر غرور
                                          که از متن دشت هاي بيگناه و معصوم مي آيد
                                            و راهي به سمت شهرهاي کسل 
                                                                                    خسته
                                                                                       کدر از دروغ هاي مکررخواهد بود

 و پاک مي کند همه ي غم ها را
                   و درد انتظار با               
                    يک تکبير درمان مي شود
                                و آيه ي تطهير ما با اشک هاي ريخته نازل مي شود
                                                                             اين دستها در پي نوري ست
                                                                                                         باور کن
                                                                                                         اين نور مي آيد
                                                                                                               اين نور مي آيد...  

آنگاه که تو در کنار من هستی.......            WHEN MY LOVES AWAY

شب یا روز        is the day better than night?

کدامیک بهتر است؟         or is the night better than the doy?

چه بگویم       how can l tell?

اما میدانم که          But this l know is right

هر دو بی ارزشند          Both are worth nothing

آنگاه که تو در کنارم نیستی.        When my loves away. 

هيچ وقت از دوست داشتن انصراف نده...حتی اگر کسی بهت دروغ گفت

بازم بهش فرصت بده..عشق رو تجربه کن حتی اگر توش شکست بخوری

اينو بدون اگر کسی وارد زندگيت شد و گذاشت و رفت علاوه بر اينکه يه خاطره

بر جای می ذاره می تونه يه تجربه هم بر جای بذاره

پس سعی کن خاطره های خوب و تجربه های مفيد رو به خاطر بسپاری                                     

یادت هست آن روز نخستین را ؟

 صفوف به هم پیوسته آدمها در ایستگاه اتوبوس

 چهره ی کودکانه ی باران خورده ات را یادم هست .

 يادم هست با چشمان سياهت
 - که به زيبایی يک رمانِ غمگين بود -
 به من نگاه کردی ، و خنديدی .

 من گونه هایم سرخ بود از نوازشهای باد زمستانی ؛ یا از نگاه تو ؟ یادم نیست .

 .................
 يادت هست از گربه ی باغچه مان ترسيدی ‌؟
 يادم هست گربه را ترساندم ؛
 و به تو قول دادم ،
 که از آن پس تا ابد در کنارت می مانم.
 يادت هست مجنون شدم ؟ يا فرهاد ؟
 از روزی که يادم هست تو ليلی بودی ؛
 و هنوز هم هستی ، و تا ابد خواهی ماند .
 يادم هست ظرفم را که شکستی ،
 با خودم  گفتم : عشق را بايد کشت ،
 يا با دروغ ، از روبرو ، يا با خيانت ، از  پشت .
 پس از آن روز - تا امروز -
 نه « دوستت دارم » ارزشی داشت ، و نه عشق معنی می داد .

 يادم هست که يک بار خيانت کردم ،
 و چه حرفهايی که روزی هزار بار آرزو مي کنم هرگز نمی شنيدی .

 و يک عمر دروغ گفتم ،

 و تو فهميدی ،
 و دلت نشکست ؛ خُرد شد ، ريز ريز شد و زمين ريخت .
 پس از آن روز - تا امروز -
 نه « دوستت دارم » هايم را دوست داشتی ، نه به چشمانم اعتماد .
 يادت هست شب قبل از رفتنت مرا بوسيدی ؟
 و به من گفتی که منتظر بمانم تا برگردی ؛ يا نگفتی ؟ يادم نيست .
 يادم هست سيم های تلفن گرمی صدايت را می خوردند ،
 و بوسه هايی که با حروف تايپ شده می فرستادی در راه می مردند .
 اشکهايم که تمام شد ، دلم پر از خالی شد، خام شد.
 می داني ،
 دروغ ِ اول سخت است ، بعدی راحت می شود .
 يادم هست خيانت غير ممکن می نمود ،
 ولی آن هم - به لطف فاصله - کم کم عادت شد .
 شايد نتوانم بهترين روز زندگی ام را به ياد بياورم ،
 ولی تا ابد می دانم ،
 بد ترين روز زندگی ام همان روزی بود که می رفتی ،
 و به تقدير ايمان آوردم ،
 و من دقيقا در همان روز همه چيز را فهميدم .
 ...............
 يادت هست وقتی اشکهايم را ديدی بازگشتی ؟
 يادم هست روزی که دوباره به ديدنم آمدی پيرهن سفيدت را پوشيده بودی .
 من هنوز از ديدن اقيانوس آرام سرمست بودم ؛ يا از ديدن چشمان تو ؟ يادم نيست .
 يادم هست گذشته ام را به يادم نياوردی ،
 و برايم بهترين آرزوها را کردی ، و باز مرا در آغوشت گرفتی ،
 و باز مرا بوسيدی ، و به سوی اقيانوس ديگری رفتی .
 شايد اگر داستان ما افسانه نبود ،
 همين جا پيش من می ماندی ، و ديگر نه دوری بود و نه درد و نه دلتنگی.
 ولی در افسانه ی ما ، دوری شرط لازم بود ،
 و تو - فرشته ی زيبای من - باز هم بدی های مرا ديدی.

دوستت دارم ،        I love you ,

نه چون چیزی شخصی و برای خود ،      not as something private and

 personal,which is my own

بلکه چون چیزی جهانی ،     but as simething universal

چیزی که سزاوار عشقی است که یافته ام.       And worthy of love which I have found.

            دوست دارم با چشمهايم افق نور را در سفر به آسمان همراهی
کنم .و رقص نور را در پشت پرده تاريک شب احساس کنم .
دوست دارم پنجره را باز کنم و به سفر باد برم . شايد بتوانم
بغض خاموش ابر را در هم شکنم و اشک طراوت به زمين
 هديه کنم . دوست دارم عشق را بپيمايم ؛ به دلهای شکسته
که آفتاب را فراموش کرده اند ؛ اميد دهم . شايد بتوانم سايه
را بشکافم و دلها ی سوخته را جلا دهم . نميدانم شايد اين حرفها
توهم است . آرزو های شيرين اما دست نيافتنی . خوابهای
بزرگ که اغلب با بيداری همراه است . اما يک چيز را خوب
ميدانم . « دوستت دارم » هيچگاه يک توهم نيست .
 

زندگي رسم خوشايندي است.

زندگي بال و پري دارد با وسعت مرگ ،

پرشي دارد اندازه عشق .

زندگي نوبر انجير سياه ، در دهان گس تابستان است.

زندگي تجربه شب پره در تاريكي است.

زندگي ، بعد درخت است به چشم حشره.

زندگي حس غريبي است كه يك مرغ مهاجر دارد.

زندگي ديدن يك باغچه از شيشه مسدود هواپيماست.

خبر رفتن موشك به فضا ،

لمس تنهايي ماه ،

فكر بوييدن گل در كره اي ديگر

برای ستاره..ستاره ام..

برای عشق بی اختيارمان..

برای خاموشی تمام ستاره هايم..

برای اسم فرشته ای  که روی سنگ سرد ميتوان تا ابد بر رويش بوسه زد..

فقط بايد به ياد آنروزها سينه خيز زير  تخت با تمام اشتياق پنهان شد..

گنجشک های مرده را با اشکهای کودکانه در باغچه ی کنار حياط چال کرد...

وتکه چوبی گذاشت برای ادای دين..که فراموش نشود سرگرمی های

بی دغدغه..و پنجه های تيز گربه ی سياه خانه ی همسايه...

بايد به ياد آنروزها کنار ساحل به دنبال گوش ماهی ها گشت و آب پر کرد

در گودال ماسه ای وآنقدر پر کرد که دريا خالی شود..از حس لبريز بودن

خويش..

عروسک ها را کنار ديوار چيد..به رسم عادت ستاره..و با دانه های گل

سيرشان کرد...موهايشان را بافت. .و.. بر لبانشان مداد رنگی کشيد...

بايد به ياد آنروزها به ديوار اتاق آبی تن ساييد..و با پنجه های لرزان فشرد

ياد خاطرات عشقبازی های صادقانه را...

بايد لب فشرد.. بر دل سنگی روزگار..و اشک ريخت .. تا خون خشک شده

ی دستبند بی  دست تورا تازه کرد

بايد با مداد سياه خطوط جاده ها را سياه کرد..تا فکر سفر را از خيال

دنيا برد...

بايد خدا را تبعيد کرد از سرزمين بی رحمی هايش...و دستهای بزرگش

را داغ گذاشت...برای کشيدن دستان کوچک تو..از دستان ناتوان من...

وفرياد زد...اينجا ستاره ها... همه...خاموشند..

                 به سراغ من اگر می ایید

                    نرم و اهسته بیایید

                     مبادا که ترک بردارد

                             چینی نازک تنهایی من

تو به من میخندیدی و نمی دانستی من به چه دلهره ای از باغچه همسایه سیب را دزدیدم..                           
باغبان پی من تند دوید. سیب را در دست تو دید غضب آلود به

من کرد نگاه سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک . تو رفتی و هنوز سالهاست که در گوش من آرام آرام خـــش خـــش گام های تو تکرار کنان می دهد آزارم و من اندیشه کنان غرق این پندارم      

                                                                    ...

غريبه...تورا می شناسم..

تو بانی اين اعترافی..

گاه شيطنت ها و ترسهای کودکانه...از تو ابليسی می سازد..که در حقيقت

نظيرش را نمی توانی يافت..و خير و شر آنقدر در وجودت می جنگند..

که از پای در آوردند..آنچه ادامه ی وجودش باعث تباهيست...

گاه شيطان آنقدر بی وحشت بر وجودت می تازد..که فرشته ی درونت به گوشه ای

زار می زند...وتو نمی دانی...همان فرشته ی درونت است که چهره ی

شيطانت را می سازد..!!!! و می آرايد صورت زشت و پر نفرتش را...

و تو را دور می سازد از روشنايی انتهای تنهايی هايت..

چه تلخ می شود..آن هنگام که تمام خوب ها و خوبی هايت از تو دور می شوند..

و تو می مانی و هيچ ميشوی در دستان شيطان درونت...

و درد هايت تو را می خشکاند..ريشه هايت را می پوساند..و ناگفته هايت

کرم می شوند تا تصدير شوی در فضايی که از هر سمتی تو را پس ميزند از

خويش...

و آن هنگام که  به حقيقت رو می آری...طرد می شوی از تمام آنها که اگر

 عزيز

 نبودند..

با دروغهايت عزيز تر می کردی خود را در خاطرات روزانه شان...

و چه کس ميداند تفاوت آشکار ميان اسمها را...در آن هنگام که تمام خاطرات

صادقانه ات محکوم به ناباوری می شوند...و کاش تمام بدی ها اين گونه

 رانده

می شدند...از خيال انسانها...تا همه پاک شوند..تا دنيا ديگر اين دنيا نباشد..

بجای دسته گلـی که فـردا بر گورم نثار می کنی

امـروز باشاخه گلی شادم  کن

بجای سیل اشکی که فردا برمزارم می ريزی

امـروز با تبسمی شادم کن

امـروز کـه در نزد تـو هستـم مرحمتـی کن

فـردا که خاک شوم چه سود اشک ندامت؟؟؟؟

دل که رنجيد از کسی خرسند کردن مشکل است....

شيشه بشکسته را پيوند زدن مشکل است!!!

بار حمالان را به دوش کشيدن آسان است

زير بار ندامت رفتن مشکل است!!!!!!!!!!

در ستايش تنهايی

تنها کسانی که تنهايی ژرف را تجربه کرده‌اند می‌توانند به عشق‌ پايدار دست يابند. در ستايش تنهايی

عشق در هياهوی هيچ بازار مکاره‌یی به هم نمی‌رسد. خرد تباهی عشق است و حساب‌گری چون آبی که از سرمای قطب سرچشمه می‌گيرد آتشين‌ترين عشق‌های استوایی را به خاکستر حقير مصلحت‌انديشی بدل می‌کند. رسوایی در ذات عشق است و حساب‌گری رسوايی را برنمی‌تابد. عشق در لحظه‌ی شکوه‌مند ناهوشياری جرقه می‌زند و در اعتماد مطلق جريان می‌يابد و همه‌ی اين‌ها به دست نمی‌آيد مگر به معجزه‌ی تنهايی. هر زايشی از دل مرگی می‌رويد و عشق، مرگ تنهايی است و تنهايی مرگ وابسته‌گی‌های بی‌شمار.

من نظر کرده ام که اگر روزی بیایی

         به اندازه ی تمام مهربانیتء غزل بسرایم.

قدری تحمل کنء

هنوز مانده به این که عاشق ترین شوم.

من نظر کرده ام که اگر روزی عاشق ترین شومء

در کنار پنجره ی نگاهت با یستم

و با پیراهن آبی به رکوع روم

و وقتی که بر می خیزم                              

لیریز شوم از وجود تو

پس بیا ای گمشده منء

مگر نمیبینی که عاشق ترینم!!!!

"قصه درد"

اولین شعرمءردیفش درد بود

قصه تنهایی یک مرد بود

ناله را همراه خود آورده بود

سرگذشت شاعری که سالها

در غریبی زندگی می کرده بود

چهره پژمرده و بی جان من

نقش مرگس در هوای سرد بود

مثل پا ییز همیشه جاودان

رنگ و روی واج هایم زرد بود

هر کلامی که میگفتم طلاست

دست ها هی من کشیدمءگرد بود

من شمارش کردم آن ابیات زوج             

چون به آخر می رسیدمءفرد بود