خدايا چه مي شد؟

چه مي شد اگر ساحلي دور بودم؟

شبي با دو بازوي بگشوده ي خويش

تو را مي ربودم

تو را مي ربودم

... آنگاه که بگویی

به نام خدا

خداوند می گوید بنده من با نام من آغاز کرد پس او را

یاری خواهم کرد

خواهم که قلب گرمت آماج غم نگردد

باغ دلت الهی دشت ستم نگردد

اشک ندامت ای جان از چشم تو نبارد

دریای آرزویت مرداب غم نگردد

بر چهره ات نبینم گردی زنامرادی

از شادی و سرورت ای کاش کم نگردد

جام دلت همیشه لبریز شهد بادا

در ساغرت عزیزم صهبای غم نگردد

مالحظه ها رو می گذرونیم تا به خوشبختی برسیم ولی افسوس که خوشبختی همان

لحظه هایی بود که گذراندیم

بگذار هرچه نمی خواهیم بگویند

بگذار هرچه نمی خواهند بگوییم

 ما اتفاقی هستیم که افتاده ایم

ميرسد روزی كه فريـــــــاد وفا را ســــــــر كنی

ميرسد روزی كه احســـــــــــاس مرا باور كنی 

ميرســــــــد روزی كه نادم باشی از رفتار خود 

خاطــــــــــــــرات رفته ام را مو به مو از بر كنی 

ميرســـــــــــــد روزی كه تنها ماند از من يادگار 

نامه های كهنه ای را كه به اشكــــــت تر كنی 

ميرسد روزی كه در صحرای خشك بی كســی 

بوته های وحشــــــــــــــی گل را زغم پرپر كنی 

ميرســــد روزی كه صبرت سر شود در پای من 

گر مي داني در اين جهان كسي هست

كه با ديدنش رنگ رخسارت تغيير مي كند

وصداي قلبت آبرويت را به تاراج ميبرد ،

مهم نيست كه او مال تو باشد ،

مهم اين است كه فقط باشد :

زندگي كند ، لذّت ببرد

عشق من در سفر عشق خطر باید کرد
سینه را بر سر مقصود سپر باید کرد
از شبو ظلمتو از ظلم نباید ترسید
تا به خورشید فقط ذکر سحر باید کرد
به وصال دل از این راه خبر باید داد
و جهان را هم از هین راز خبر باید کرد
تیغه ی درد اگر از رگ و جان داشت گذر
عاقبت از لبه ی تیغ گذر باید کرد
عشق من در سفر عشق خطر باید کرد
موج در موج اگر شاهد دریا با شی
قطره قطره به دل دوست اثر باید کرد
از سفر جز هنر عشق نباید اموخت
از دل خود به دل دوست سفر باید کرد
عشق من در سفر عشق خطر باید کرد
یار من چرخ به دلخواه نخواهد چرخید
تا بدانی به چه تدبیر هنر باید کرد
فتح این قله ی ازاد به اسانی نیست
عشق من در سفر عشق خطر باید کرد

بر شيشه ، عنكبوت درشت شكستگي
                          تاري تنيده بود
                           الماس چشم هاي تو بر شيشه خط كشيد
                                وان شيشه در سكوت درختان شكست و ريخت

                                                      
                     چشم تو مانده و ماه

                                              وين هر دو دوختند به چشمان من نگاه

عشق من در سفر عشق خطر باید کرد
سینه را بر سر مقصود سپر باید کرد
از شبو ظلمتو از ظلم نباید ترسید
تا به خورشید فقط ذکر سحر باید کرد
به وصال دل از این راه خبر باید داد
و جهان را هم از هین راز خبر باید کرد
تیغه ی درد اگر از رگ و جان داشت گذر
عاقبت از لبه ی تیغ گذر باید کرد
عشق من در سفر عشق خطر باید کرد
موج در موج اگر شاهد دریا با شی
قطره قطره به دل دوست اثر باید کرد       

           
از سفر جز هنر عشق نباید اموخت
از دل خود به دل دوست سفر باید کرد
عشق من در سفر عشق خطر باید کرد
یار من چرخ به دلخواه نخواهد چرخید
تا بدانی به چه تدبیر هنر باید کرد
فتح این قله ی ازاد به اسانی نیست
عشق من در سفر عشق خطر باید کرد

اين همه پيچ اين همه گذر اين همه چراغ اين همه علامت

                         همچنان استواري به وفا دار ماندن

                                                   به راهم خودم هدفم و به تو

جوياي راه خويش باش

                از اين سان كه منم _ در تكاپوي انسان شدن

در ميان راه ديدار مي كنيم

                               حقيقت را آزادي را و خود را

و در ميان راه

               مي بالد و به بار مي نشيند

                              دوستي يي كه توانمان مي دهد

                                                           تا براي ديگران  ما مني باشيم و ياوري

اين است راه ما - تو و من

فــــــــــــــــــــــردا ؟

من گرفتار سنگینی سکوتی هستم که قبل از هر فریادی لازم است ...

من تمام هستیم را در نبرد با کهکشان اسم رمزمون بود   اما همیشه اونو فراموش میکردیسرنوش

ت در تها وقتی کهکشان به این عظیمت تو خاطرت نمیمونه ج

چطور انتظار داری باور کنم منو از یاد نمی بری

م با زمان ، آتش

زندگی، بعضی را طی ميکند، در برخی، استخاره ميکند، و با اندکی، نشئه ميشود.
 اما، همه برای يک آفتاب دست تکان ميدهيم.

خداوند در دستانی است که در قلب صاحبش، محبت لانه کرده.

 ا من یقین دارم که برگ 
                            کاینچنین خود را رها کرده ست در آغوش باد
                                                                                     فارغ است از یاد مرگ
    آدمی هم مثل برگ
                            می تواند زیست بی تشویش مرگ

        گر ندارد همچو او آغوش مهر باد را
                                                     می تواند یافت لطف هر چه بادا باد را  

                                                                   آفتاب

ی از جانب مشرق بر پیکری بی جان می وزید

باد نیز از ابرهای سیاه تازی می تابید

این است جنون

آنگاه که در کشاکش شک

مبهوت

جنازه ی خود را نظاره گری

در خلئی آرام اینک محتاج تو ام

زیرا زمین دیگر تکیه گاهی نیست

و

نورست که باید با آن مدارا کرد

بله

من مردم

خودم می دانم که یک بار

_________________________ مردم

حق است تنها به این دلیل که انسان را از نعمت خون گریستن

برخوردار کردی تو را بنامیم،بستاییم،بپرستیم؟

زاهد افتاده ی درگاه تو باشیم ،صوفی محتاج دریای محبت تو

باشیم؟

خداوندا،هرگز نمی پرستیم چرا عذاب را بدان حد رساندی که

به های های گریه محتاجمان کنی،نمی پرستیم،فقط سپاس

میگویم،که از پی هر عذاب توان ورخصت گریمان دادی...

خداوندا،جز حق گریستن،بلند و با صدا گریستن،و با طنین گریه

دیوارهای خوشونت را فرو ریختن،از تو هیچ نمی خواهیم،

بگو کجاست

*****************

اي مرغ آفتاب! زنداني ديار شب جاودانيم
يك روز، از دريچه زندان من بتاب
مي خواستم به دامن اين دشت، چون درخت
بي وحشت از تبر
در دامن نسيم سحر غنچه واكنم
با دست هاي بر شده تا آسمان پاك
خورشيد و خاك و آب و هوا را دعا كنم
گنجشك ها ره شانه ي من نغمه سر دهند
سرسبز و استوار، گل افشان و سربلند
اين دشت خشك غمزده را با صفا كنم
اي مرغ آفتاب
از صد هزار غنچه يكي نيز وا نشد
دست نسيم با تن من آشنا نشد
گنجشك ها دگر نگذاشتند از اين ديار
وان برگ هاي رنگين، پژمرده در غبار
وين دشت خشك غمگين، افسرده بي بهار
اي مرغ آفتاب
با خود مرا ببر به دياري كه همچو باد
آزاد و شاد پاي به هرجا توان نهاد
گنجشك پر شكسته ي باغ محبتم
تا كي در اين بيابان سر زير پر نهم؟
با خود مرا ببر به چمنزارهاي دور
شايد به يك درخت رسم نغمه سر دهم
من بي قرار و تشنه ي پروازم
تا خود كجا رسم به هر آوازم
اما بگو كجاست؟
آن جا كه - زير بال تو - در عالم وجود
يك دم به كام دل
اشكي توان فشاند
شعري توان سرود؟

عشق

چگونه عشق را دریابم

                     با احساس

                              با لمس

                                      نه نه  چگونه

                                           شاید عشق در وجود هر کسی نیست

                                 شاید عشق را باید خرید    

                                             از کلبه ان پیرمرد درویش

                                                              از عطاری سر کوچه

                                                                       ویا از ماست فروش محله

                                        کمک کن  عشق را دریابم

                                                               اری کمک کن عشق را دریابم

                       من از عشق تهی هستم

برادران دروغی

«و جهان پر بود از برادرانی كه برادرانشان را لو داده بودند. و هيچ چيز قابل اعتمادی در جهان وجود نداشت - و هنوز ندارد. و جهان هنوز پر بود از كسانی كه با انگشت خود او را نشان می‌دادند و پاهای سپيد بی‌رنگش را می‌شستند و بوسه بر دستهای خونين او می‌زدند، كه بعدها تمام كارخانه‌های ميخ‌سازی اعتبارشان را از آن چارميخ می‌گرفتند. و او هيچ شامی را - اول يا آخر - به ياد نداشت، و هيچ ناهاری و نانی را به رنگ نان

خدايا ؛ يعني اونقدر قلبم سياه شده كه طاقت نشنيدن صداي يه غريبه رو ندارم . روز اول بزرگترين گناه دنيا رو مرتكب شدم ، روز دوم ، سوم ، چهارم...روز پنجم عرق شرم از چهره ام جاري شد ، روز ششم ، هفتم ، هشتم... اما روز بي نهايتم بهت التماس مي كنم ؛ بي تو مي ميرم!...

به من بگوييد

فرزانگان رنگ بوم و قلم

چگونه خورشيدي را تصوير مي كنيد

كه ترسيمش

سراسر خاك را خاكستر نميكند؟

نميخوام بگم که قدر يه دنيا دوستت دارم...
چون دنيا يه روز تموم ميشه...

نميخوام بگم که مثل گلی...
چون گل هم يه روز پژمرده ميشه...

نميخوام بگم که سياهی چشمات مثل شبهای پر ستاره اس...
چون شب هم بالاخره تموم ميشه...

نميخوام بگم که مثل اب پاک و زلالی...
چون اب که هميشه پاک نميمونه...

نميخوام بگم که دوستت دارم...
چون منکه اصلا دوستت ندارم...
بلکه من عاشقتم...

چقدر سخته هر لحظه با تو بودن اما از تو دور بودن...

دو چیزو هیچ وقت فراموش نکن:

                                         خدا   و   مرگ

    و دو چیزو سعی کن خیلی سریع فراموش کنی:

میان کوچه می پیچد صدای پای دلتنگی

به جانم می زند آتش غم شبهای دلتنگی

چنان وامانده ام در خود که از من می گریزد غم

منم تصویر تنهایی منم معنای دلتنگی

چه می پرسی زحال من؟ که من تفسیر اندوهم

سرم ماوای سوداها دلم صحرای دلتنگی

در آن ساعت که چشمانت به خوابی خوش فرو رفت

میان کوچه های شب شدم همپای دلتنگی

شبی تا صبح با یادت نهانی اشک باریدم

صفایی کرده ام در آن شب زیبای دلتنگی