خداوندا، مرا وسیلۀ صلح خویش قرار بده.
آنجا که کین است، بادا که عشق آورم.
آنجا که تقصیر است، بادا که بخشایش آورم.
آنجا که تفرقه است، بادا که یگانگی آورم.
آنجا که خطا است، بادا که راستی آورم.
آنجا که شک است، بادا که ایمان آورم.
آنجا که نومیدی است، بادا که امید آورم.
آنجا که ظلمات است، بادا که نور آورم.
آنجا که غمناکی است، بادا که شادمانی آورم.

خداوندا، بادا که بیشتر در پی تسلّی دادن باشم تا تسلّی یافتن،
در پی فهمیدن باشم تا فهمیده شدن،
در پی دوست داشتن باشم تا دوست داشته شدن.

چه با دادن است که می گیریم،
با فراموشی خویشتن است که خویشتن را باز می یابیم،
با بخشودن است که بخشایش را به کف می آوریم،
با مردن است که به زندگی برانگیخته می شویم.

آتش و . . .

مسجد و میکده و کعبه و بتخانه یکیست

ای غلط کرده ره کوچه ی ما ، خانه یکیست

             هرکس از جام ازل گرچه به نوعی مستند

        چشم مست تو گواهست  ، که پیمانه یکیست

                             صورت و آدم و حوا به حقیقت دام است

                                 معنی آدم اگر یافته ای دانه یکی است

                                          اختلافی ز ره صورت اگر هست چه باک

                              آتش و شمع و شب و مجلس و پروانه یکی است

                                                   هر کس از روی صفت یافته اسمی و رنه

                                                        مفلس و محتشم و عاقل و دیوانه است

                                                             چشم احول ز خطا گر چه دو بیند  یک را

                                                روشن است این که دل و دلبر و جانانه یکی است

                                                                           چون نسیمی طلب گنج بقا کن به یقین

                                                                 شاه و درویش در این منزل ویرانه یکی است

جاده گفتي يعني رفتن ؟
جاده يعني تكرار همين واژه ؟
دريغ
دوست دانايم دانا باش
كه حقيقت بس غمناكتر است
جاده رفتن نيست
كه تو بتواني با آساني
چند كمند
سوي آفاقي چند
از پي صيد ابعاد زمان اندازي
كه به دام آري آهوهاي مي روم و خواهم رفت و خوا...
كه به بند آري ‌آهوهاي چست زمان را
جاده رفتن نيست
جاده مصدر نيست
جاده تكرار يك صيغه ي غربت بار است
جاده يك صيغه كه تكرارش
گردبادي است كه با خود خواهد برد
كه برد
هر چه برگ و بر باغ دل تو
هر چه بال و پر پروانه ي پندار مرا
جاده رفتن نيست
جاده طومار و نواري نه و جوباري
جاده يعني رفت
رفت
رفت
همين

چند وقتی ست حس غریبی دارم.

گم شدن در جاده ای ناپیدا.

تنها شدن در پهنای کویر.

پژمرده شدن در میان با د.

نمی دانم شاید حسی بالاتر از تمام حس های بشری.

حسی بیشتر ار مرگ.زندگی.کهنگی.حسی کاملتر از عشق.کاملتر از رویا.

شیرین تر از شیرینی.

چند وقتیست که بریده ام ......

از همه چیز .از دنیا.از این خاکیان عشق فشان که در وادی تیرگی عشق را جستجو می کنند.در حالی که نمی دانند خود عشقند.

وجود انها عشق است روحشان که با معبود ازلی ییوندها دارد.

بگذار تا تنها بمانم .

تنها ان زمان است که وجودم ارامشی از شوق وصال می گیرد.

ان زمان است که برواز تا منزلگهت دیده ام را سر شار از اشکی زلال و پاک می کند.

و ان هنگام که زهز هلاهل مرگ را جرعه جرعه در کام وجودم بریزی و بار گناهان صعبم را صبو رانه از دوشم بر گیری

ان هنگام که اشک هایم با جرعه وصال تو تطهیر می شود.

تنها ان هنگام است که ارامشی قلبی در وجود تنهای خود خواهم داشت.