هر شب هر نيمه شب
من منتظرم
تا کسي مرا صدا بزند
کسي مرا صدا نمي زند
اما من منتظرم

صدايم کن

بگذار مثل کودکي شاد
شتابان به سوي تو بدوم
مثل دختر بچه اي خندان
با دامني پر چين
روي ديواري کوتاه
راه روم

و شعر هاي کودکانه بخوانم
و سر انجام
از آن ديوار کوتاه بپرم پايين
و لي لي کنان به سيبي شيرين
دندان بزنم
و به دانه هاي انگور
بوسه بزنم
و چشم هايم را ببندم
و دوباره شعر هاي کودکانه
و بچرخم در باد
صدايم کن

اگر ماه بودم به هر جا که بودم

سراغ تورا از خدا می گرفتم

وگر سنگ بودم به هرجا که بودی

سر رهگذار تو جا میگرفتم

اگر ماه بودی به صد ناز شاید

شبی بر لب بام من می نشستی

و گر سنگ بودی به هرجا که بودم

مرا می شکستی

مرا می شکستی

دنيا را بد

ساخته اند ... کسي را که دوست داري ، تو را دوست نمي دارد ... کسي که تورا دوست دارد ، تو دوستش نمي داري ... اما کسي که تو دوستش داري و او هم تو را دوست دارد ... به رسم و آئين هرگز به هم نمي رسند ... و اين رنج است ...

                                                                               (دکتر علي شريعتي)

چه کردي با من؟...
ميخواهم بنويسم...اما از چه؟ از کي؟ و براي چي؟...
وجود ملتهبم در انتظار گذشت لحظه هاست...
اما براي شنيدن چه کلامي؟...
مي خواهم بنويسم...
از تو..
از اين نيامدن و قصد رفتن کردنت..
مي خواهم بنويسم اما دستهايم مي لرزد...
چه کردي با من؟...
چه خواستم ز تو که دريغ ميکني؟چه خواستي که نکردم؟...
غم نبودنت به جانم نيشتر ميزند اما درماني نيست که به مقابلش روم...
آخر تو تنها اميد بودي تنها دعاي شبانه ام...

دنيا را بد

ساخته اند ... کسي را که دوست داري ، تو را دوست نمي دارد ... کسي که تورا دوست دارد ، تو دوستش نمي داري ... اما کسي که تو دوستش داري و او هم تو را دوست دارد ... به رسم و آئين هرگز به هم نمي رسند ... و اين رنج است ...

                                                                                (دکتر علي شريعتي)

                      از رنجی خسته ام که از آن من نیست

                                        بر خاکی نشسته ام که از آن من نیست

                        با نامی زیسته ام که از آن من نیست

                                      از دردی گریسته ام که از آن من نیست

                       از لذتی جان گرفته ام که از آن من نسیت

                                      به مرگی جان می سپارم که از آن من نیست

مرگ بر روي زمين، براي فرزند خاك پايان راه نيست،

اما كسي كه آسماني است ،                   

مرگ برايش آغاز كاميابي است،

بي ترديد كاميابي از آن اوست.           

در سوگ من جامه سياه عزا نپوشيد،

بلكه در جامه اي سپيد همراه با من شادماني كنيد.          

از كوچ من با حسرت سخن مگوييد،

بلكه چشمان خود را ببنديد،                        

آنگاه مرا در همان لحظه و نيز براي هميشه

در كنار خويش خواهيد ديد،

مرا بر روي شاخه هاي نازك و پر برگ درختان بخوابانيد،      

سپس برداريد و بر دوش هاتان حمل كنيد

و آرام و آهسته به جايي بكر و دست نخورده ببريد.

                                                               جبران خليل جبران

مرگ بر روي زمين، براي فرزند خاك پايان راه نيست،

اما كسي كه آسماني است ،                   

مرگ برايش آغاز كاميابي است،

بي ترديد كاميابي از آن اوست.           

در سوگ من جامه سياه عزا نپوشيد،

بلكه در جامه اي سپيد همراه با من شادماني كنيد.          

از كوچ من با حسرت سخن مگوييد،

بلكه چشمان خود را ببنديد،                        

آنگاه مرا در همان لحظه و نيز براي هميشه

در كنار خويش خواهيد ديد،

مرا بر روي شاخه هاي نازك و پر برگ درختان بخوابانيد،      

سپس برداريد و بر دوش هاتان حمل كنيد

و آرام و آهسته به جايي بكر و دست نخورده ببريد.

                                                               جبران خليل جبران

مرگ بر روي زمين، براي فرزند خاك پايان راه نيست،

اما كسي كه آسماني است ،                   

مرگ برايش آغاز كاميابي است،

بي ترديد كاميابي از آن اوست.           

در سوگ من جامه سياه عزا نپوشيد،

بلكه در جامه اي سپيد همراه با من شادماني كنيد.          

از كوچ من با حسرت سخن مگوييد،

بلكه چشمان خود را ببنديد،                        

آنگاه مرا در همان لحظه و نيز براي هميشه

در كنار خويش خواهيد ديد،

مرا بر روي شاخه هاي نازك و پر برگ درختان بخوابانيد،      

سپس برداريد و بر دوش هاتان حمل كنيد

و آرام و آهسته به جايي بكر و دست نخورده ببريد.

                                                               جبران خليل جبران

الهی!

جوی تو روان و مرا تشنگی تا کی...؟

این چه تشنگی است و قدحها می بینم پیاپی...

الهی!

دستم گیر که دست آویز ندارم...و عذرم پذیر که پای گریز ندارم

الهی!

اگر طاعت بسی ندارم... در هر دو جهان جز تو کسی ندارم

کسی که می بخشد قلب خود را می شوید و پاک و معطر میکند."

خدایا این قدرت و لیاقت را به همهء ما بندگانت

ارزانی کن که دشمنان خود را

برای خاطر قلبمان هم که شده

ببخشیم

هر روز صبح در آفريقا وقتي خورشيد طلوع مي کند يک غزال شروع به دويدن
ميکند و مي داند سرعتش بايد از يک شير بيشتر باشد تا کشته نشود . هر روز
صبح در آفريقا وقتي خورشيد طلوع مي کند يک شير شروع به دويدن مي کند و مي
داند که بايد سريع تر از آن غزال بدود تا از گرسنگي نميرد . مهم نيست غزال
هستي يا شير ! با طلوع خورشيد دويدن را آغاز کن. 

                                                                                          آنتوني رابينز"

با اسب زنده گی بر ساحل زمان می تازیم
و امواج خروشان و کف آلود دریا
رد مارا از ذهن ساحل پاک می کنند ...
و تنها ساحلی بجای می ماند که
انتظار رهگذران جدید را می کشد
و همچنان ساحل بر جای می ماند ... 

هر انسانی با سرنوشتی مشخص به این دنیا قدم میگذارد-او وظیفاه ای دارد که باید ادا کند پیامی که باید ابلاغ شود کاری که باید تکمیل گردد. تو تصادفا اینجا نیستی-بلکه به طور هدفمندی اینجا هستی.در پس وجود تو منظوری نهفته است.کل هستی برآن است که کاری را از طریق تو به انجام برساند.

                  *************************************

وقتی اتم میتواند چنین انرژی عظیمی دارا باشد پس در باره ی انسان چه باید گفت؟ در باره ی این شعله ی کوچک آگاهی افروخته در انسان چه باید گفت؟اگر روزی این شعله ی کوچک به انفجار در آید قدر مسلم به منبع نا محدودی از انرژی و نور مبدل میگردد.این همام چیزی است که در مورد انسانی به نام ((بودا)) یا انسانی به نام((عیسی مسیح(ع) )) رخ داده است.

                       مناجات 

                 الهي راز دل گفتن دشوار است و نگفتن دشوارتر

الهي چگونه سخن  گويم كه خرد مدهوش و بيهوش است و چگونه خاموش باشم كه دل در جوش و خروش است

الهي ما همه هيچ كاره ايم و تنها تو كاره اي ، ما همه بيچارهايم و تنها تو چاره اي .

              الهي چون تو ناظري چه گويم و چون تو حاضري چه جويم.

    الهي راه بسيار مي روم و مسافتي نمي پيمايم. واي من اگر دستم نگيري و رهايي ام ندهي.

الهي خودت آگاهي كه درياي دلم را جزر و مدّ است «يا« « قابض» قبضم كن يا باسط» بسطم ده

                      الهي ناتوانم و در راهم و گردنه هاي سخت در پيش است

                     و رهزنهاي بسيار در كمين و بار گران بر دوش

                      الهي از روي آفتاب و ماه و ستارگان شرمنده ام

                           از انس و جان شرمندهام، حتي از روي شيطان شرمنده ام

                          كه همه در كار خود استوارند و اين سست عهد ناپايدار

                             الهي واي بر من اگر دانشم رهزنم شود و كتابم حجابم

        الهي اي علم محض و نورمطلق، بر حيرتم بيفزا علمم موجب ازدياد حيرتم شده است

پیام من نه در واژه هایی که به کار میگیرم که در سکوتی نهفته است که آن واژه ها از آنجا برمیخیزند.پیام نه کلامی است نه فلسفی یک آمیزش یک پیوند ژرف دلها یک دیدار یک وصال یک تجربه ی خلسه آور.پیام من یک انزال روحانی است .